Enkele postjes geleden had ik het nog over extra snelheidstrainingen op dinsdag en ook over het feit dat dat ‘dankzij’ het weer onmogelijk was gedurende een week of 2.
Wel, op 19 januari pikte ik weer aan met die pure snelheidstrainingen: 3×10x40m met spikes, en dat was een behoorlijke grote fout. Drie dagen vreselijk stijf geweest daarna, de ritmeverandering was te kort en te hevig.

Die ene keer was meteen ook de laatste van z’n soort, ondertussen onderging ik een nog grotere ritmeverandering: werken. Vorige week donderdagnamiddag op gesprek geweest op’t OCMW in Bilzen, diezelfde dag om 23u30 nog telefoon gehad om te zeggen dat ik ’s maandags mocht beginnen. Dat heet dan ‘nen vluggen deal’, en het verbaasde met toch een beetje dat het zó snel kon gaan. ’t Was uiteindelijk maar mijn 2e gesprek en ik had er niet eens gesolliciteerd. Voorlopig is het een tijdelijk contract van 3 maanden, maar ik hoef me ‘geen zorgen te maken’ voor daarna.

Gedaan met later opblijven en lang uitslapen in ieder geval, dus ook met het gemak om de trainingen te doen die ik wil en wanneer. Vanaf nu wordt het kiezen en niet meer combineren, vooral op loopvlak. Die eerste week was nu natuurlijk niet representatief, maar als je moe bent en ’t weer is zo slecht, dan trek je je loopsloffen niet meer aan. Zeker niet als je tussen thuiskomst (+-17u15) en training (18u(30)) nog vanalles moet regelen.
Werk en collega’s vallen goed mee gelukkig, ik zal niet vlug met hangende schouders weer thuis komen en dat geeft hopelijk ook moed voor de trainingen.

Feit is dat én werken én lopen én training geven zich zal gaan wreken. Ik moet dus schipperen tussen die laatste twee, en wat jeugdtrainingen gaan schrappen op woensdag om dan te gaan intervallen met de mannen. Nu, da’s niet zo gemakkelijk, want mijn ‘klein mannen’ gaan dat niet zo fijn vinden. ’t Zijn allemaal leuke karakters die kleintjes, zo ongeremd. Dat er dan voor en na training te pas en te onpas iemand op uwe rug springt zonder waarschuwing, tja, dat hoort bij de ‘roem’ zeker?
Toch zijn er ook negatieve kanten aan het trainer-zijn, zoals kinderen in de groep hebben die de goesting even kwijt zijn. Woensdag was dat het geval bij Martijn, onzen beste loper. Hij is de enige die tijdens fartlekjes mijn tempo kan volgen, iemand die kan afzien en vlug recupereert. Maar woensdag dus niet, Martijn weende zelfs omdat het elke woensdag sinds oktober al hetzelfde is: rondjes malen op de piste. Hij uitte die frustratie in niet te misverstane bewoordingen.

Ik had het er eigenlijk ook moeilijk mee om hem zo gefrustreerd te zien, net omdat het iemand is die het kan, die naar me luistert en ook ik graag wat afwisseling zou brengen in de trainingen. Dan probeer je zijn gedachten te verzetten, maar hem in ieder geval niet meer die opgegeven training te laten afwerken, dat zou hem volledig gekraakt hebben. Ik was blij dat Caroline en ik hem terug aan’t lachen kregen en er toch nog een nuttige ‘wandeltraining’ van konden maken voor Martijn.

Maar de kinderen zijn dus leuk, da’s het belangrijkste, en wanneer ik die woensdagen ga intervallen i.p.v. hen te trainen, dan weet ik dat er een paar supporters gaan rondlopen!

(oja, ik heb mijn blog dus opnieuw moeten herwerken. Afgelopen woensdag wat probleempjes gehad met een serverupdate van one.com, en tijdens mijn herstelwerken heb’k de vorige versie van de blog naar de kloten geholpen. Misschien krijg ‘k het nog in orde, en anders ga ik hier nog wat werk aan hebben om alles bij te vullen!)